ZO VADER, ZO ZOON

1 april, voor de goedgelovigen onder ons, is dit de datum waarop Yvette en ik ons intrek zullen nemen op de Blue Beryl. Maar voordat het zover is moeten de handen nog flink uit de mouwen worden gestoken. U vraagt zich ongetwijfeld af hoe het mogelijk is om in vier maanden een gezonken schip weer volledig op te knappen. Ikzelf ben ontroerd en verbaasd over de manier waarop wij door vrienden en familie geholpen zijn. Maar de meeste eer gaat toch uit naar mijn vader Rob. Omschrijven is lastig, maar met combinatie van Inspector Gadget en Chuck Norris heb ik niets teveel gezegd.

Als vierjarig jochie werd ik voor het eerst meegenomen op het zeilschip van mijn ouders, ‘Brothers in Arms’ een Pilot Cutter, Crabber 30, loodskotter. Niet veel later zeilde ik elk weekend over de Friese meren met mijn broer Bart in het naar mijn opa Thijs vernoemde Jolletje. Van kinds af aan werd ons geleerd om de handen uit de mouwen te steken. Voor ons was het dan ook heel normaal dat wij om de 4 jaar met de hele familie het houten huis schilderden. Op mijn twaalfde werden wij hiervoor onverwachts heel ruimhartig beloond. Een voor ons nieuwe wedstrijdzeilboot stond bij ons op de oprit. Een 420 die een aantal jaar daarvoor Nederlands Kampioen was geweest. Je kan dus wel zeggen dat zeilen mij met de paplepel is ingegoten.

Over smaak valt niet te twisten. Er waren in mijn jongere jaren twee schepen waar ik van droomde. De eerste was een Swan, een elegante racer uit Finland die in 1974 als eerste de ‘Whitbread Round The World Race’ won. Die race kennen we tegenwoordig als de Volvo Ocean Race. Het andere schip beginnen jullie steeds beter te leren kennen. Net als mijn vader was ik erg gecharmeerd van het Nederlandse ontwerp Koopmans. Een Hollandse zeezeiler ontworpen door Dick Koopmans. Dick Koopmans zeilde de wereld rond en schreef een boek Zeilend Zuidwaarts. De ontwerpen van Koopmans worden nog steeds gebouwd en zijn tekeningen worden gebruikt voor de productielijn van Breehorn. De Koopmans 44 staat vooral bekend om zijn goede zeileigenschappen, betrouwbaarheid en zijn prachtige stoere lijnen.
De jongensdroom kwam in 2016 tot leven toen ik met mijn ouders in de kuip van de Brothers in Arms, (voor het verhaal) een Berenburg dronk. Wat zou het mooi zijn om ooit op een boot te wonen en te kunnen genieten van het leven op het water. Marktplaats en havens werden wekelijks bezocht. Ik had iets in mijn hoofd en de mensen die mij een beetje kennen weten dan dat er een grote kans bestaat dat ik, hoe gek of bizar het plan ook moge zijn, het tot uitvoer breng. Ik ben mijn ouders eeuwig dankbaar voor de manier waarop ze mij en mijn broer en zussen hebben opgevoed. De vrijheid om jezelf te kunnen zijn en er was voldoende ruimte voor ieders kwaliteiten. We hebben geleerd er voor elkaar te zijn en elkaar te accepteren. Hoewel ik me soms afvraag hoe mijn broer en zussen dat in godsnaam hebben gedaan.

Velen malen boven mijn budget, alle begrotingen te buiten, ben ik voor mijn jongensdroom de Koopmans gegaan. En deze lag niet klaar in een mooie haven in Nederland. Nee, hij lag in Maleisië. En had naast te weinig liefde en onderhoud al een aantal jaren niet meer gevaren. Eenmaal in Maleisië aangekomen heb ik met behulp van de Rob-hotline de motor weer aan de praat gekregen. De rest is geschiedenis.

In vier maanden tijd een 44 ft boot voor de tweede keer re-fitten. Pap, ik ben je eeuwig dankbaar. Ongelofelijk hoe jij met een zware baan en drie kleinkinderen in staat bent om samen met mij de Blue Beryl weer te laten stralen. Je hebt vrijdagen vrij genomen om hele weekenden samen aan de Blue Beryl te kunnen klussen. Dit bovenop de doordeweekse avonden waarin je de garage in Heerenveen induikt om de houten panelen te schuren en te lakken. Beste lezer, alle elektra is uit het schip gehaald, de hele teakhouten vloer is kaal gehaald en zes keer gelakt. Alle koperen leidingen zijn vervangen voor Uponor leidingen. De bekabeling en het motorpaneel zijn geserviced. De teakhouten plafonds zijn vernieuwd: mallen gemaakt, uitgezaagd en zes keer gelakt. Alle accu’s staan in nieuwe, zelfgemaakte accubakken. Alle elektrakabels van 12 en 220 volt zijn opnieuw aangelegd. De navigatiepanelen zijn opnieuw gezaagd, geschuurd en gelakt. Er is een nieuwe boiler geïnstalleerd, de Victron, scheidingstrafo en zekeringen zijn geïnstalleerd etc etc. Om dit samen met je vader te kunnen doen is iets heel bijzonders en maakt mij een gelukkig mens.

HELP MIJN MAN IS KLUSSER!

Zaterdagavond 21u na weer een volle dag klussen: Sander ligt in bad met een biertje in zijn hand en ik zit op een stoel naast het bad te typen. Wat een bizarre weken. Ons leven is de afgelopen weken in een stroomversnelling geraakt, en dan niet zo eentje uit zo’n saai Centerparkszwembad. Het is ongelooflijk hoe snel de dagen elkaar opvolgen. Elke dag heeft te weinig uren en de week heeft te weinig dagen in zich. Vijf weken geleden lag de Blue Beryl nog op de bodem van de haven. Inmiddels

kijken wij alweer uit naar alle leuke tripjes en tochten die we volgend seizoen weer kunnen gaan maken. Een paar staan alweer in de planning, als gevolg van onze crowdfundingactie (mocht je hier nog meer informatie over willen klik dan HIER). Want ja dat die tochten en tripjes er gaan komen dat staat vast. De Blue Beryl maakt het op dit moment naar omstandigheden goed. Er staan continu drie grote condensdrogers in om het laatste vocht uit het schip te verwijderen, totdat alles kurkdroog is , want wij houden van Droog 😉.

Om jullie een beeld te geven van hoe de zaken er op dit moment voorstaan:

Het schip wordt nog steeds meer afgebouwd dan opgebouwd. Met hulp van vele vrienden is het plafond en de vloer gedemonteerd en is alle apparatuur verwijderd. Dit laatste zal allemaal vervangen moeten worden. Een lichtpuntje van de afgelopen weken was toch wel dat we de motor weer aan de praat hebben gekregen. De startmotor en de dynamo zijn gereviseerd, alle slangen zijn vervangen en momenteel zijn we  bezig met de kabelboom. De dieseltanks zijn weer schoon en de laatste onderdelen worden besteld. Een tegenvaller is het feit dat de zeilen niet meer te redden/repareren zijn. Dit komt op een erg ongelukkig moment aangezien we gehoopt hadden nog een seizoen met deze zeilen te kunnen varen. Helaas is dat niet meer mogelijk en slaat dit een extra deuk in onze begroting.

Gelukkig gaat het op andere vlakken beter. Er wordt hard gewerkt aan het elektriciteitsnetwerk, de watertanks en nog vele andere dingen. We zijn ongelooflijk dankbaar voor alle hulp die we mogen ontvangen. Zowel via de crowdfunding als via alle handen die letterlijk uit de mouwen worden gestoken om onze gezamenlijke droom weer werkelijkheid te laten worden.

Zoals vele van jullie weten is afgelopen week onze website gelanceerd. Op www.blueberylsailing.com en www.amsterdamsailing.nl vind je regelmatig nieuwe blogs, foto’s en ervaringen van onze gasten. Dus check it out!!

BLUE BERYL GEZONKEN

Oktober 2016, bijna een jaar geleden was het dan eindelijk zover: ik werd de trotse eigenaar van mijn droomschip. Crowdfundcampagne, spaargeld en persoonlijke leningen hebben er voor gezorgd dat we haar teug naar Nederland konden halen. Het schip was door de vorige eigenaar na een werelreis achtergelaten in Maleisie en snakte naar liefde. Na een bizzare trip van Maleisie naar Singapore is het ons gelukt het schip op transport te zetten. Eenmaal in Nederland werd met man en macht, dag en nacht, gewerkt en geklust aan het schip. Janneke Droog (moeders) doopte het schip: Blue Beryl.

Onze droom kwam dichterbij. Dagtochtjes, zeillessen, koken, bedrijfsuitjes, we deden alles om het schip af te betalen. Het schip was bijna klaar om onze droom – een wereldreis – waar  te maken.

Tot 7 oktober 2017, vorige week zaterdag.

Toen bereikte ons het verschrikkelijke bericht dat de Blue Beryl was gezonken in de haven van Amsterdam. Ongeloof en verbijstering maakten al snel plaats voor oplossingen en acties. Met ontzettend veel hulp van vrienden, familie en kennissen is getracht de schade zoveel mogelijk te beperken. Helaas waren veel spullen en apparatuur al vergaan doordat het schip twee dagen onder water heeft gelegen. Het werd steeds duidelijker dat er een enorme schadepost zou ontstaan. De oorzaak is lekkage. De verzekering zal vooralsnog een deel van de schade dekken: het bergen van het schip en de schade aan de steiger. Maar dat is slechts een fractie van wat het kost om de Blue Beryl weer haarzelf te laten zijn.

Gelukkig staan wij erg positief in het leven en hebben wij er alle vertrouwen in dat we ook deze hobbel zullen overkomen. De Blue Beryl zal shinen als nooit tevoren. Met alle hulp van onze vrienden en familie moet dit lukken. Maar, we zitten met een geschatte schade van dertigduizend euro om het schip weer zeilklaar te maken. Onder andere door middel van deze crowdfunding hopen we genoeg geld te genereren om het schip weer op te bouwen zodat iedereen het volgend vaarseizoen weer samen met ons kan genieten van de Blue Beryl

Wij hebben een eerste inventarisatie gemaakt van de dingen die we nodig hebben om het schip weer zeilklaar te maken:

  • Bootlampen (gezellig en knus)
  • Boiler (voor Yvette)
  • Fok/Kotterfok (waar de wind ons waait)
  • Navigatie apparatuur (waar willen jullie naartoe?)
  • Motorbeurt (voor als de wind wegvalt)
  • AIS/Radar (zichtbaar zijn voor beroepsvaart)
  • VHF apparatuur (voor alle vrienden in de haven)
  • Matrassen (om samen met jullie op te slapen)
  • Bankkussens (om gezellig bij de kachel te zitten in de winter)
  • Tablet (navigatie)
  • Gereedschap (om de boot op te knappen)
  • Electra/bedrading van de boot (voor de electriciteit)
  • Bilgepompen  (voor lekkage ;P)
  • Geluidsapparatuur (voor het feestje)

Bij voorbaat willen we iedereen al enorm bedanken die ons hierbij wil helpen! Het mooie aan dit soort crisissituaties is dat je weet wat je aan de mensen om je heen hebt. In ons geval mogen wij onszelf zeer gelukkig prijzen met al onze vrienden, familie en kennissen die op welke manier dan ook willen helpen. Klik HIER voor de crowdfundpagina.

Liefs Yvette en Sander

OP STAP MET EEN BOOT VOL VROUWEN

Op 30 september 2017 mocht Sander zichzelf een gelukkig man prijzen: hij had z’n schip (en handen) vol met de meiden van JC Coco, die ter ere van hun clubdag een dagje wilden zeilen. Meetingpoint: 14u bij het Centraal Station Amsterdam. Hartstikke handig, want de dames kwamen vanuit alle windstreken. Nadat iedereen een plekje had gevonden in de kuip en Sander & Yvette uitleg hadden gegeven over de dag kon het feest beginnen.

De Blue Beryl zette koers richting de Oranjesluizen. De dag begon ietwat druilerig, maar gelukkig kwam de zon al snel door. Hoe kan het ook anders met al die zonnestraaltjes aan boord? De wind liet zich echter weinig zien, waardoor de Blue Beryl op een rustig tempo richting Marken zeilde. Onderweg was er zelfs nog ruimte om twee vrijwilligsters de 18 meter hoge mast in te hijsen om een klusje in de mast te klaren, waar Sander nog niet aan toe was gekomen. Toen de zon zich liet zakken achter de skyline van Amsterdam was het tijd om de volumeknop een zwengel te geven en de discobol te voorschijn te halen en al feestend/dansend keerde de Blue Beryl terug richting Amsterdam, zodat iedereen keurig om 22u weer kon worden afgeleverd op de steiger achter het Centraal Station. Al met al een fantastische dag! Het laat zich raden waar clubdag 2018 van JC Coco zich zal afspelen ;).

BLUE BERYL IN SINGAPORE

Het is ‘s ochtends vroeg als ik tijdens mijn tweede trip naar Maleisie wakker word aan boord van het schip dat later Blue Beryl zou gaan heten. De kajuit, waaraan de Koopmans zo duidelijk te herkennen is, steekt prachtig af tegen de opkomende zon. Aangezien het de avond van tevoren donker was, brengen de eerste ochtend stralen me pas weer in de realiteit van een schip dat aan onderhoud tekort is gekomen.

De groene aanslag op het dek en de ramen, de resten van tropische insecten in het gangboord en de houten opbouw die schreeuwt om een laagje lak. Maar dat maakt niet uit, want ik ben voor het eerst wakker geworden op mijn eigen Koopmans 44. Vandaag start een avontuur dat de komende week loodzwaar zal blijken en waarin ik mezelf meerdere malen hardop de vraag stel waar ik eigenlijk aan ben begonnen.

Want hoewel de stappen om een schip uit een Maleisische jachthaven naar een Amsterdamse jachthaven te krijgen in theorie vrij overzichtelijk zijn, valt de praktijk vies tegen. Gevechten tegen de tropische hitte en Singaporese bureaucratie zijn moeilijk in theorie te vatten en om die reden moeilijk vooraf in te schatten, maar vormden toch een belangrijk opstakel naar mijn doel. Na lang onderhandelen met verschillende transporteurs heb ik een partij gevonden die mijn trots naar Amsterdam kan verschepen. Echter, deze transporteur stelt strenge eisen aan de afmetingen van de vracht: De mast kan niet recht opstaan, de losse verstaging moet eraf en de zonnepanelen en windgenerator zitten in de weg, om maar een paar dingen te noemen. Hoewel de kosten in Maleisie over het algemeen lager liggen dan in Nederland, wilde de jachthaven 2000 euro hebben voor het afhijsen van de mast. Dat zou een iets te grote deuk in het reisbudget slaan, dus na wat onderhandelen in mijn beste Maleis bleek een plaatselijke bouwvakker wel een vriend met een kraan te hebben die het voor minder wilde doen. De mast ging er af en de tocht naar Singapore kon beginnen; vanaf daar zou immers het transportschip vertrekken.

Hoewel je om van Maleisie in Singapore te komen alleen de rivier hoeft over te steken, betekent dat niet dat ik na de lunch alweer aan het zwembad zat. Voordat het schip welkom is in een van de grootste havensteden ter wereld, dient het papierwerk namelijk eerst van een 20-tal stempels voorzien te worden. Dit was uiteraard niet mogelijk op de plaats van aankomst, maar diende -volgens het officiele protocol- te gebeuren in de douanehaven, 12 mijl verderop. Voor een plezierjacht met een flinke motor of een beroepsschip is dat een te overziene afstand, maar voor een schip met een gebrekkige motor dat al jaren stilligt en waarvan de romp zich heeft ontpopt als een ware dierentuin voor zee-leven is dat een dagtocht. En dan moet je nog terug.

Na een dag vol ploeteren kwam ik meer dood dan levend in een Singaporese jachthaven aan. De houding van de havenmeester was een beetje afwijzend toen hij dat vieze schip in zijn mooie haven zag, maar toen ik hem alle 20 stempels kon tonen en uitlegde hoeveel moeite ik hiervoor het moeten doen, gaf hij toch toe. Al stak het schip wel een beetje schraal af tegen het enorme (maar naar Singaporese maatstaven vrij gemiddelde) jacht op de achtergrond. De volgende dag begon de reis van 12 mijl opnieuw, maar dit keer met als bestemming de oostkant van de rivier, waar het schip uiteindelijk op transport zou gaan. Niels was toevallig in Singapore en had wel zin in een dagje cruisen door de enorme haven, dus die ging mee. Na dik 6 uur varen in de brandende zon bleek te motor van Blue Beryl toch een stuk robuuster dan initieel gevreesd: de hele dag heeft hij als een zonnetje gelopen. Uiteindelijk eindigde Blue Beryl op zijn dieplader en nog nooit heeft een duik in het zwembad van de jachthaven zo goed gevoeld